Hamd âlemlerin Rabbi Allah'a mahsustur.

 Ancak O'na kulluk eder,ancak O'ndan yardım dileriz.

İçerisinde âlemlere şifa, hidayet, rahmet ve öğüt bulunan

 mubarek Kur'ân'ın kendisine indirildiği

 ve âlemlere rahmet olarak gönderilmiş olan

 Son Peygamber Hz.Muhammed Mustafâ (s.a.v)

 Efendimiz'e

 pâk âline ve sâdık ashâbına

 salât ve selâm olsun...

Efendiler Efendisi'ni anlatmak, O'na (s.a.v) olan sevgimizi tarif etmek, O'nu (s.a.v) bir-iki sayfaya sığdırmak ne mümkün! Burada anlatılanlar, ancak deryada bir katre...Sadece ''sevebilmek'' adına atılacak ilk adımların ilki adına söylenmiş birkaç söz... Sevgililer Sevgilisi'ni en iyi sevenler anlatır. Birde O'nu (s.a.v) gereği gibi bilenler... Bilmek O'nu (s.a.v) göremeyenler için ayrı bir önem taşımaktadır... Çünkü; insan bilmediğini sevemez öyle değil mi? O'nu (s.a.v) sevmek zevkine erişmek demek, insanın hayattan, yaptığı ibadetlerden de zevk alması demektir. Evet O'nu (s.a.v) sevmek demek insanın Rabbini (c.c) sevmesi demektir. Öyle ise O'nu (s.a.v) daha iyi tanıyabilmek ve manevi anlamda O'nu (s.a.v) yanımızda hissedebilmek duasıyla...

Animasyonu sesli izlemek için aşağıdaki linke tıklayınız.

http://www.kuranimiz.net/animasyon.aspx

Kur'an-ı Kerim'i anlama noktasında belki biraz olsun bizi kendimize getirecek bir animasyon olduğunu düşündüğüm için, siz sevgili ziyaretçilerimle de paylaşmak istedim. Kur'an-ı Kerim'i  hayatımıza geçirebilmek ve daima onunla hemhâl olabilmek duasıyla..

ELVEDA! EY ŞEHRU ĞUFRÂN

Orucuyla, sahuruyla, iftarıyla, teravih namazları ve hatimleriyle bir Ramazan-ı Şerif ayını daha geride bırakıyoruz... Rabbım bu ayı bizden razı eylesin! Amellerimizi kabule karin eylesin! Cümlemizi af olunanlar zümresine ilhak ederek, bayramı hak edenlerden eylesin! Amin!

Allah dostları, Ramazan ayına altı ay varken dua etmeye başlarlarmış, “Ya Rabbi! bizi Ramazan ayına ulaştır” diye... Ramazan ayı geçince de, altı ay dua ederlermiş ki, “Ya Rabbi! ibadetlerimizi kabül eyle” diye...

Cüneydi Bağdadî Kuddise Sirrûhu, bayram günü müridleri ile camiden çıkıyorlar.

İnsanlara bakıyorlar ki, millet gülcümbüş kahkahalar atıyorlar, bağırmalar, çağırmalar... Sanki Ramazan ayının gidişine sevinir gibi!... Bir ay canım çıktı. Gündüz aç, gece teravih, oh be! kurtulduk dercesine...

Cüneydi Bağdadî ihvanına:

-“Gelin bunlara ağlayalım” dedi. Niçin denilince:

Acaba tuttuğumuz oruçlar, verdiğimiz zekatlar, fitreler kabül mü?

Kıldığımız namazlar, okuduğumuz hatimler, Mevlâ Celle Celalühu’nun nazarında mükâfata layık mı? Bu mübarek ay gidiyor, acaba bizden razı mı?

İşte bütün bunlar düşünülmeden, sorumsuzca, pervasızca sergilenen bu davranışlar, elbette bayramın gâyesine uygun düşmez.

Pehlüldâne Kuddise Sirrûhu Hazretleri der ki:

-“Bayram, süslü elbiseler giyenlere, güzel yemekler yiyenlere değil, cehennemden kurtulanlara bayramdır”.

Takdir edersiniz ki; dünyada milyonlarca yaşayan insandan, bir avuç mü’min, Allah Celle Celalühü için bir ay oruç tutarak, şehvetine hakim olarak, yemeden, içmeden, cinsi münasebette bulunmadan, imsak vaktinden güneş batıncaya kadar, kendisine helal olana bile; Rabbına söz verdi diye el uzatmayarak nefsine hakim olmasından dolayı, Allah Teala Celle Celalühü, rahmetiyle lütfetmiş ve bayramı ihsan etmiştir. Ya Rabbi! cümlemizi cehennemden kurtulup, cenneti hak edenlerden eyle!

Nasıl ki, bir işçi bir ay çalışıp, ay sonu ücretini alıyorsa; İnşaallah bizlerde ücretlerimizi fazlasıyla alacağız. Ücret deyince de aklımıza sadece para gelmesin. Bu ücret mânevidir, aftır, mağfirettir. Alemlerin Rabbı olan Allah Celle Celalühü tarafından verilecektir. Gönderilmiş tüm peygamberler ne buyurdular: Yapmış olduğumuz tebliğ vazifesi karşılığında sizden hiç bir ücret istemiyoruz. Bizim mükâfatımızı verecek olan ancak Alemlerin Rabbı Allah Celle Celalühu’dur. Mevlâ Celle Celalühu, bunu muhtelif âyetlerde beyan buyurmuştur. Bizim ücretimiz de Allah Celle Celalühu’na aittir.

Tabi ki herkes, makâmına, mevkisine, işine göre ücret alacak, ecir alacak. Dünya işleride böyle değil mi?...

Bizler de isteyeceğiz, Rabbımızdan isteyeceğiz. İstediğimiz de değil, istemediğimiz de kızan, gazab eden Hazreti Allahımız’dan isteyeceğiz. Cehennemden kurtulmayı, Cenneti Cemalullahına kavuşmayı isteyeceğiz.

Verir mi acaba?

Nasıl vermesin ki, bizzat kendisi ne buyuruyor:

-“...Ve bir şey isteyeni de kovma, boş çevirme”(Duhâ;10)

Böyle buyuran Allah Celle Celalühu, hiç kendi boş çevirir mi?

Asla çevirmez. Yeter ki iste, istemesini bil!

Bir zat vefat edince ona sormuşlar:

-Ne getirdin? Cevâben:

-“Bir fakir bir zenginin kapısına vardığında ona ne getirdin diye sormazlar. Ne istiyorsun diye sorarlar. Ben şimdi zenginlerin zengini, tüm kâinatın sahibi Hazreti Allah Celle Celalühu’ nun kapısına gelmişim. Kalkmış bana ne getirdin diye soruyorsunuz. Ne istiyorsun diye sorsanız ya!...

Rabbımdan affımı, mağfiretimi, cehennem beratımı ve cennetini istiyorum”.

Bizler kesin olarak itikad ediyoruz ki, kesinlikle af olunduk, Ramazan-ı Şerif ayından çıkarken, rahmete gark olarak çıktık elhamdülillah.

Ancaaak!...

Dikkatinizi çekmek isterim ki:

Bir ay boyunca oruçla, mukabele ile, teravihle, mânevî bahçemizi fevkalâde güzelleştirdik. İçinde güller, sümbüller, lâleler, menekşeler olan rengârenk hoş kokulu çiçeklerin bulunduğu, bülbüllerin şakıdığı, cennet misali bir bostana dönüştürdük mânevî bahçemizi. Şâyet Ramazan ayında bir ay Rabbına kulluk eden insan, bayramdan sonra takke kafadan düşer, tesbih elden bırakılırsa, ve de:

-Hadi; hoca efendi, ey mihrab, ey kürsü, kısacası ey cami! hadi bana eyvallah, 11 ay sonra tekrar görüşmek üzere...

Eğer bir insan böyle derse, işte o güzelim mâneviyat bahçesini mahveder. Sellerin, yıldırımların, şimşeklerin düştüğü çorak bir arazi haline getirmiş olur.

Onun için Ramazanda kazandığımız ibadet alışkanlığımızı devam ettirelim.

Ramazan ayında Ehli Namaz,

Ramazan ayından sonra Bî Namaz!

Ramazan ayında hayırsever,

Ramazan ayından sonra şersever.

Kısaca, Ramazan ayında İtaatkâr, Ramazan ayından sonra İsyankâr olmayalım. Dikkat edelim!

Şimdi şeytanlar çözüldü. Hapsedildikleri yerden çıkarıldılar. Ortalıkta yine cirit atacaklar. Üstüne üstlük bir de insan şeytanları var!...

İşimiz pek kolay sayılmaz. Mücadeleye devam edeceğiz, peki ne zamana kadar? Rabbım cevap veriyor:

-“Sana yakîn - ölüm - gelinceye kadar Rabbıne ibadet et!”(Hicr,99)

Mustafa ÖZŞİMŞEKLER

 

“Hüzünle birlikte elveda demek zamanı geldi çattı “Ey Mübarek Kur'an ayı, Saimlere gufran ayı, Müminlere ihsan ayı,

Şehri Mübarek elveda!

Gündüzlerin rahmet idi, Gecelerin nimet idi, Âşıklara vuslat idi,

Şehri Mübarek elveda!

Hakkıyla kadrin bilmedik, Pek çok kusurlar eyledik, Nâdim olup tövbe ettik,

Şehri Mübarek elveda!

   

---

LALE  Lale Divân şiirinde kırmızı rengi ile sevgilinin yanağı ve âşığın gözyaşları lâleye benzetilir.Lâlenin ortasındaki siyahlık sevgilinin yanaklarına özenme ve onu kıskanma dolayısıyla bağrında meydana gelmiş bir yara, dağlama olur.Ciğeri kan olmak, bağrı yanmak, pürhun olmak vs. bu nedenle kullanılır. Ortasındaki karalığı ile lâle, üzerinde ben olan bir yanaktır. Sevgilinin yanağı ve âşığın gözyaşları lâleden daha kırmızıdır. Divân şâirinin sözünü ettiği lâle,çok zaman şakayık denilen gelincik lâlesidir. Bazan lâlenin Nûmanî denilen ve dağlarda yetişen cinsi de söz konusu edilir.Bugün biz bu çiçeğe gelincik diyoruz.Lâle-i nûmân ve şakayık-ı nûmâniye, budur. Bahar, lâle devri olarak nitelenir.Nedim’in yaşadığı Lâle Devri ise Cumhuriyet’ten sonra ortaya çıkmış bir tabirdir.İran mitolojisine göre yıldırım,yaprağın üstündeki çiğ tanesine düşmüş,çiğ tanesi ve yaprak alev alarak donmuş,lâle de böylece ortaya çıkmıştır.Lâle’nin ortasındaki karanlık da yıldırım yanığı imiş.Lâle,yabani bir çiçek oluşu, çabuk solması,suya ihtiyaç duyması vs.özellikleriyle şiirde çok sözü edilen bir çiçektir.Genellikle bahçe çiftlerinin kenarında bitmesi,onu miskin sıfatıyla anmaya neden olur.Tabii bu sıfatta,bağrının yanık olmasıyla ilgilidir.       Şekil yönünden kadehe benzeyen lâle,şarap,kan,la’l,kâse-i mercân,câm, şem, çerağ,kanlıkefen,al sancak vs.olabilir.Rengi ve şekli yönünden hayli geniş bir kullanıma sahiptir.       Savaş meydanı ile âşığın gözyaşlarını döktüğü yerler ise birer lâlezar(lâle bahçesi) olarak karşımıza çıkar.Esirlerin boynuna geçirilen açılıp kapanır halkalara da lâle tabir olunur.Bir nevi tasmadır. Şehîd-i aşkın oldum lâle-zâr-ı dağdır sînem Çerâğ-ı türbetim şem’-i mezârım varsa sendendir. Şeyh Galip Ansiklopedik Divan Şiiri Sözlüğü İskender Pala                       Aşka Dair...     Aşk Üzerine Tanımlar Aşk canın huzur,cihanın ziynet bulmasıdır.Aşk vefa azığının tuzu;gönülden anlayanlar için hazırlanmış bir bahçedir.Aşk hakikat göğüne yıldız;can ordusuna mehterdir. Aşk, öylesine kudretli ve hızlı savaşan bir sultandır ki sancağını çekip de yürüdüğünde varlık ile yokluğu birbiriyle çarpıştırır; aşk öylesine delifişek bir kargaşa adamıdır ki ayak bastığı yeri çoraklaştırıp kavgaya salar. Aşk pak bir cevherdir; onu araz sanmayın; aşk bir can rahatlığıdır, hastalık anlamayın. Aşk bir kuştur ki halkın ayıplaması onun kanadı;aşk bir talihtir ki dünya zilleti onun açık bahtı sayılır.Aşk pazarında ipek kumaşlar bir arpa tanesi etmez; aşıklar mahallesinde itibar kaygısı veya şöhretin çöp kadar değeri olmaz.Aşık olanlar gayret ile namusu bırakırlar;sevgili peşindekiler elbette ağırbaşlılığı terk ederler. Akıllının sorusu "Hani rütbe ve makam?";aşıkın sorusu "Nerde aşk meyhanesi?"dir.Aşık dünya eğlencesine dönüp bakmaz;bu yüzden başı dik dolaşır. Aşk tunçtan bir külünktür ki durmadan varlık binasını yıkmakta;aşk öyle usta bir mimardır ki (yıktığı varlık binasının yerine) daima yokluk sarayını yapmakta. Aşk,aşıkta anadan doğma bir derttir ki onunla kendini iki cihan kaygısından kurtarır;bu uğurda ne vuslat ile şad olup ayrılık derdinden kaçınır;ne sabır elde edebilir, ne ayağına dur durak bulunur. Aşık bela çekmede devamlılık gösterir;çünkü bela ile hoş geçimdedir.Aşık her an yanış ve özlem içindedir;aşk derdiyle daima zevk içindedir. Aşık için (sevgilisiz) işret bir bela;eğlence de bir cefa olur.Aşık ki gidişatında mertlik üzeredir;sıkıntıları zehir, rahatı ise dert sayılır.Beyit: "Gönül ki aşk kokusuyla kendinden geçip sarhoş olmuyorsa;ehl-i diller katında o gönlün taştan farkı yoktur". Aşk gülü açmamış bir gönül bahçesi;şarabı olmayan bir işret meclisi kadar beyhude ve yavandır. Aşk masal veya hikaye değildir;aşk oyunu anlatıl(a)maz, rivayete gelmez. Aşk alemi başka bir alemdir;aşk payesi ise ondan da yüksektedir;öyle ki sıradan bir mekana gelip konabilir; hatta bir avuç külde bile vatan tutabilir. Aşk vicdana ait bir makamdır ve cezbesi de nurani bir cezbedir. Aşk avamın gözünde bir delilik ve kendi kendisine (kendi varlığına ve varlık alemine) yabancılıktır. Aşk,ta ezeldeki kadehin sarhoşluğudur ki aşık,bu dünyayı da,öte dünyayı da unutmuştur (vesselam)!.. İskender Pala *** [BERCESTE] Aşk kim ruha gıdadır ne yenir ne yutulur Bir demir leblebidir çiğneyene aşk olsun Şinasi         Sevgili!..   Aşkın şiirini yazmak isterdim sana;sana aşkı şiir ile yazmak isterdim...Aşkı seninle tanımlamak ister, aşkı sende tanımak isterdim. Ay ikiye bölündüğünde yanında olmak, Uhud’da dişini avcuma almak isterdim.   Sevgili!..   Şimdi senden uzakta, aşk şudur diyebilsem eğer, son defa kendimi ve ilk defa okuyucumu kandırmış olacağım. Bildim dediğim bir aldanıştır çünki o,duydum dediğim bir yanlıştır.Şimdi ayın, şın ve kaf’ları çıkardılar elif belerden de sensizliğin mektebinde bir sabra mıhladılar bizi elif’lerle he’lerden. Sensizlikte hasretin hüzzamlarını öğrendik kucak kucak, ve aşkın nihavent saltanatını arar olduk köşe bucak. Bildiğimizi sandıkça yandık da yolunda, yolunda yandığımızı sandıkça bildik sonunda. Aşkın gerçeği değildi bildiğimiz, ama aşkın ateşiydi yandığımız.Artık şüphedeyiz,canları yâre ulaştıran bir sel miydi aşk, şekeri güzele sunup ağuyu kalbe bulaştıran bir el miydi!.. Sana varacak yolların çilesi miydi; tutkular ötesi tutkunun zirvesi, hasretle yanışların sesi miydi!.. Galiba varlığın çekim alanına giren en ulvi acıydı aşk; ve maddeyi mânâya veren en cömert sancıydı. Ruhların çeşitli varlıklar arasında bölüştürülen süsüydü belki;belki ötelere yazgılı yitirişlerin türküsüydü.Kalp kalbe konan kelebek kanatlarında renk;kudümlerde düşünüp neylerde ağlayan âhenkti aşk.Şarkın bütün şiir macerasıydı, belki Yesribli sevgililer için tutulan bir Anadolu yasıydı. Yağmur yağmur belaya başını tutmaklar ve ateş ateş denizlere kendini atmaklardı. Mansûr’u dâra takan da,Halil’i oda yakan da oydu,ve oydu Eyyub’u derde bırakan da.Tuz kadar mübarek,ekmekçe aziz idi;toprakleyin bereket,su gibi temiz idi. Aşk iğnesiyle dikilince bir dikiş,kıyamete kadar sökülmez imiş.Aşk ile insan elbet güneşe benzer; ve aşksız gönül misâl–i taşa benzer.Hayatı aşka bölünce hayat çoğalır;bütün hayatları toplasan geriye aşk kalır.Gelip kemiğe dayanınca dünya, hayata atılan kemend olur;göz kapaklarından vurulunca kasırgalar, annelerce deprem, babalarca bend olur. Aşksız bahar dallarını kuru bir ayaz boğar,aşksız rahmini yargılayan bebekler nâgehan doğar.Mahrem düşüncelerle perdelenen odalarda ya ezel ya ebet olur;aşk kayıp giderse dünyadan ebet kıyamet olur;sevgisizlik gelir,dünya cehennem olur. Aşk gelince burukluğun şiirinde hüzün dokur heceler;ve azarlanmış kalpleri ısırır tam yarısında geceler.Saban onunla sürerse toprağı koşarak,ancak o vakit yeşerir taze bir başak.Atların nallarından yıldırımlar masallara dökülür, ve yollanamayan mektuplarda nice kalpler sökülür.Kayan yıldızlar gibi büzülür elem dehlizlerine diller,ve melal süzülür gibi melek kanatlarında döker yapraklarını güller.Kaderin dehşetini yakan şamdanlar özge pervanelere tesellikâr düşer,şefkatli bir ekmek kırıntısıdır kurutulmuş buselere yâr düşer.   Sevgili!..    Kapına geldik; aşkı öğret bize; ve aşkını ver yüreklerimize. Bir nihânîce gamzene gamzede âşıkların adına...Hani uykuya dalınca kenti, ve yalnız başına kalınca kendi... Hani yalnız gecelerde konuşmadan kalınca dilleri, ve hâl üzre gönüller anlar olunca bütün dilleri... Vicdan sesinden bîzâr kürek mahkumlarınca, hani âşıkların hasreti özlemle karınca... Hani gurbetin ucunda gönlüme gömen de seni,hani seni gurbet gurbet gönlüme gömende... Güneş ve ay nurunu aşkından alırken; güneşin ışığı aya vurur gibi âşıkı aydınlatırken... Gel ey Sevgili bir huzmecik bahş eyle âsî ve aciz üftadene, ve umut ver peykin olmaya teşne kem zerrene. Aşkları unutan bendene,aşkını unutturma!..   Her şey sen olsun şu dünyada ve olmasın sen olmayan dünya da.      İskender PALA     GEL GÖNÜLDEN KONUŞALIM   “Gel, gel aramıza katıl; biz Hakk’a gönül vermiş aşk insanlarıyız! Gel bize katıl da sevgi kapısından içeriye giriver, Giriver ve evimizde bizimle beraber otur... Gel birbirimizle içten konuşalım, Kulaklardan, gözlerden gizli konuşalım... Güller gibi dudaksız ve sessiz görüşelim, Tıpkı düşünce gibi dudaksız, dilsiz görüşelim... Mademki hepimiz biriz, Birbirimize dilsiz, dudaksız gönülden seslenelim... Madem ki ellerimiz kenetli, Gel bu halden bahisler açalım. El ayak gönül hareketlerini daha iyi anlar, Öyle ise gel dilimizi tutalım, Titreyen gönüllerimizle buluşalım”                                        (Hz. Mevlana) Gel gönülden konuşalım! Dostun nazargahı olan gönülden. O gönül ki; dost onu sevdi, onu beğendi, onu yer bildi. Ona aşkı, ona sevgiyi öğretti. Aşkı bir gök gibi yaydı gönüllere. İşte, oradan sesleniyorum sana... Gel gönülden konuşalım! Sözlerin iflas ettiği yerden buluşalım. Sükuta boyansın her yer. Sükut boyasın her yeri. Yürekten selamlaşalım. Kapat gözlerini. Gözlerin kendiliğinden kapansın. Kalbinden kalbime, kalbimden kalbine yollar açalım. Göz göze gelsin gönüllerimiz. Bütün azalarımız dil olsun. Sonra vedalaşsın birbirleriyle azalarımızla vedalaşalım. Gel gönülden konuşalım! Sarmaş dolaş olsun ruhlarımız. Kulaklardan, dudaklardan gizlice buluşalım. Mesafeler kalksın, ayrılıklar bitsin, acılar dinsin kucaklaşalım. Kanatlansın ruhlarımız, ruhlarımız şaha kalksın. İçimizdeki aydınlığa koşalım. Gel gönülden konuşalım! Bağdaş kursun yüreklerimiz gökyüzünde. Lal olsun dilimiz, sessizce çığlıklar atalım. Ateşin kelimeler sarsın her yanı. Ateşten cümleler kuralım. Gel gönülden konuşalım! Sen sema ol, ben heva. Her nefes dol içime, her nefes birlikte yol alalım. Sessizce yağalım bulutlardan. Bulutlar sessizce ağlasın bize. Gökkuşağından alalım rengimizi. Gök kuşağına tutunalım. Gök kuşağı tutsun bizi, karışalım. Gel gönülden konuşalım! Gözyaşı kadar sıcak olsun sözlerimiz. Gözyaşı kadar içten. Gözyaşı kadar berrak. Usulca süzülsün ruhlarımızdan; teker teker, tane tane, coşkun ırmaklar kadar pak. Yetmezse bildiklerimiz, bilemediklerimiz için ağlaşalım. Gözyaşı rahmettir, gözyaşı berekettir, gözyaşı rahmettir; gözyaşıyla tanışalım, gözyaşı ile tutuşalım. Gel gönülden konuşalım! En mahrem yerinde gecenin, en mahrem sözlerle anlaşalım. Sırları paylaşalım. Sınırları aşalım. Sırların katibine bahisler açalım. O yazsın biz susalım. O sussun biz konuşalım. Gel gönülden konuşalım! “gel, aramıza gir. Biz, Hak aşıklarıyız. Gel aramıza katıl da sana aşk bahçesinin kapısını açalım. Gölge gibi evimizde otur, biz Hak güneşinin komşularıyız. Biz, can gibi göze görünmüyoruz, aşıkların aşkı gibi izimiz, nişanımız da yok. Fakat eserlerimiz sende, senin önünde, çünkü biz can gibi hem gizliyiz, hem de apaçık ortadayız. Sen, her neden bahsediyorsan, onlardan da yücelere, daha ötelere bak, biz ötelerin de ötesindeyiz. Sen, su gibisin, kafat çukurda kalmışssın mahpussun. Kendine bir yol aç da bize katıl, çünkü biz Hakka’a doğru akan bir seliz.” (Divanı-ı Kebir) Gel gönülden konuşalım! Gönül evi dostundur. Dostun evi gönüllerdir. Gel dost ile kalkalım. Gönül evi sonsuzdur. Dost aşkla sevelim. Dost aşkına yanalım. Aşk gönül işidir. Gönüller bu yüzden aşkı iş edinir. Gel aşkı iş edinelim. Aşksızlık gönüllerin ecelidir. Aşkla yanalım ikimiz. Aşıklar yanar bilirsin. Aşkta dirilelim ikimiz. Aşıklar ölmez bilirsin. Gel gönülden kavuşalım! Gel gönülden konuşalım! Mustafa DEMİRCİ- Aşkın Hükümranlığı

AŞK, SARMAŞIK DEMEKTİR

Bursalı İsmail Beliğ'in (ö.l 729), benim pek sevdiğim bir beyti vardır. Der ki;

 

Sakın sen kûy-ı cananı uzakdur sanma ey Mecnûn

Seher yola giren âşık gece Leylâ'da akşamlar         

 

Ey Mecnun! Aşka tutulduğun andan itibaren sevgilinin

yurdunu kendine uzak sanma artık. Çünkü seher vakti

yola çıkan her âşık, daha o gece Leylâ'da akşamlar.

 

    Bu beytin anlam derinliğini kestirebilmek için birkaç kelime üzerinde klâsik şiirin anlayışını açıklamakta yarar vardır sanırız.

    İlk kelimemiz kûy-ı cânân (sevgilinin mahallesi, içinde sevgilinin de olduğu yer) olsun. Kûy-ı cânân, eski yerleşim ve şehirleşme sistemimize göre genellikle bahçe içinde bir evdir. Bahçesini çeviren harım (çalı çırpı ile örülmüş avlu) ve harımın içinde sevgiliye yakışır çiçekli bir bahçe ki gönüller açar. Harım kelimesi harem'den bozmadır. Harem'in Orta Çağ Avrupası'nda-ki adı "iç avlu" demek olan Atrium'dur (atrium, harem). İç avlu, genellikle havuzlu olur ve evin mahremiyetini sağlayacak duvarlarla çevrilidir. Kadınlar burada yabancı gözlerden uzak, açık giysilerle dolaşabilir ve gönüllerince eğlenirler.

    Divan şiirinde âşığın bir Kabe gibi hürmet göstermesi gereken yegâne yer işte burasıdır. Sevgilinin orada bulunması kuyun değerini arttırmakta, taşını toprağını Kabe toprağı gibi

kıymetlendirmektedir. Bu toprak âşığın gözüne sürme diye çekilir, bağrına yakı diye sarılır. Kabe'nin yolları nasıl dikenli ve meşakkatli ise âşık için de sevgilinin kuyuna çıkan yollar hep zorluklarla doludur.

    Aşkı bir ibadet gibi algılayan ve ona çok özen gösteren âşığın yüzü devamlı bu mahalleye yönelik olması dolayısıyla kûy, yine Kabe'yi andırır. Kutsallığı bu yüzdendir. Hatta o kadar kutsaldır ki Harem gibi yabancıların (kafir rakiplerin) ayak basmasına izin verilmez. Nitekim Harem-i Şerife de gayrimüslimler giremezler. Âşık elinden gelse buraya ağyardan (rakiplerinden) hiçbirisini sokmaz. Âdeta mahallenin başında geceleyip uykusuz sabahlar. Hatta bu yüzden o mahallenin köpekleriyle bile dostluğa razıdır. Buna rağmen âşığın, o kuyun içine girebildiği hiç görülmemiştir. Belki saba yeline yalvarıp yakararak içeride olup bitenden haber almaya çalışır. Sevgili, kendi kuyunda bir sultandır ve orada herkes ona muhtaçtır. Sultanlığında aksayan hiçbir şey yoktur; mükemmel bir hayat sürer. Âşık için bu sultanlık hudutlarında dilenci olmak; dünyaya sultan olmaktan yeğdir. Gözünden akan yaşlar ile orayı sulaması bir bakıma kûya hizmet demektir.

    Aşık, kûyda sevgilinin yüzünü görecek olsa cennette didar görmüş gibi sevinir. Çünkü o bahçeden uzakta bulunmakla cennetten uzak bir cehennemi yaşamaktadır. İnleyişleriyle bir bülbülü andırması da şakıyışlarını o gülistanın en müstesna gülüne duyurma amacına yöneliktir.

    Dikkat edilirse bütün bunlar âşığın o kûy etrafında dönüp dolandığını, oradan bir adım bile ayrılamadığını bize gösteriyor. Bu da şairin Mecnun'a "Kûy-ı cânânı uzakdır sanma!" diye akıl öğretmesini haklı çıkarmaktadır.

    Beyitte üzerinde durmamız gereken ikinci kelimemiz Mecnun (deli, çılgın, aşk delisi) olsun. Peşinen söyleyelim ki kûy-ı cânâ-na yolu uğrayan herkes hemen o anda kendini kaybedip aşk çılgını oluverir. Çünkü aşk beklenilmez, birdenbire gelir. Aşka tu-aılan kişinin tavrı o anda başkalaşır, kalbinin ritmi artar, bedeninde fizyolojik değişimler baş gösterir, ne yaptığını bilmez olur. Bu hâl ise tam anlamıyla bir mecnunluktur. Tıpkı Leylâ'nın çılgını diye bilinen Kays'ın, adım adım delirmesi ve sonunda Mecnun olması gibi. Bilindiği gibi Kays, kara kuru bir kız olan Leylâ'ya tutulduktan sonra kendini aşk ülkesinde büyük bir yalnızlık ve o derece çokluk içinde bulur. Çöllerde yalnız başına geçirdiği günler, aslında sevgilisiyle dolu dolu yaşadığı zamanlara dönüşür. Bu yüzden onun tekilliğinde sonsuz bir çoğulluk vardır. Hücrelerine kadar Leylâ ile dolmak, baktığı zaman Leylâ'yı görüp konuştuğu vakit Leylâ'yı anlatmak, her eşyayı Leylâ olarak algılayıp hissettiği her duyguyu Leylâ diye yaşamak bu çılgınlığın en akıllıca sonucudur.

    Aşk dıştan bakıldığında bir deliliktir; ama içine girildiğinde akla ihtiyaç göstermez olur. İnsan aklı nötr bir varlık veya bir sıvı gibidir. İçine konulduğu kabın şeklini alır. Aşk ise gönülde hissedilir. Bu bakımdan âşığın aklı, gönlünün emrine verilmiş sayılır. Akıl ile gönül, insanın birbiriyle çatışan değil, belki birbirleriyle bütünleşen iki soyut özelliğidir. Çünkü insanın en mutlu olduğu anlar, aklın gönül içinde eridiği; yani aşka kendini teslim ettiği anlardır. Aklın gönle teslimiyetini aşk olarak tanımladığımıza göre insanın soyut varlığını aşktan ibaret görebiliriz. Zaten insanlığımızı ölçen mihenk taşı, aklımızı değil gönlümüzü baz alır. Nitekim kişioğlunun erdemleri aklından değil gönlünden kaynaklanır. Gönlün biricik gıdası ise aşktır. Aşkı tatmayan yahut inkâr edenin, çevresine veya diğer yaratıklara karşı sevgi, vicdan, merhamet, saygı, hoşgörü vb. erdemlerinden bahsedilemez. Bu uslamlama bize, insanın erişebileceği nihaî noktanın aşk olduğunu gösterir ki, onun da en olgun şekli mec-nunluk, yani çılgınlıktır. Öyle ya aklı olmayanın ne derdi vardır ki?!.. Çevremize bakalım, delilerden başka mutlu insan görebiliyor muyuz?!..

    Beyitte üzerinde duracağımız üçüncü kavram "yola girmek" tir. Sözlükler yola girmek için üç anlam gösteriyorlar. "Bir yere varmak için hareket etmek," "Doğru yolu bulmak, düzelmek, uslanmak" ve "tarikata (tarikat zaten yol demektir) girmek." Şairin bunlardan ilk iki anlamı özellikle kastettiği açıktır.

    Elektrik ışığından yoksun çağlarda, geceler ölü zamanlar olarak bilinir ve hayat âdeta dururmuş. Bu yüzden, -her işte olduğu gibi- yolculuğa da başlamak için seher vaktinin tercih edilmesi ve gün ışığından yararlanmaya çalışılması normaldir. Şairin "Seher yola giren..." ifadesi aşk işinde gecikmemenin ve sevgiliye ulaşmak için elini çabuk tutmanın gerekliliğini gösterir. "Sabahın erken saatlerinde yola koyulma"nın aşka tercümesini "rüştünü ispat eder etmez bir sevgiliye yönelme" olarak yapabiliriz. İşte bu yönelme ile birlikte çok geçmeden insanın sevgiliyle dolup taşması, yani "gece Leylâ'da akşamlama"sı kaçınılmazdır.

    Yola girmenin diğer anlamı "doğru yolu bulmak, düzelmek, uslanmak" idi. Buradan yola çıkarak şairin, aşka girmekle insanın doğru yola girmiş olacağını, -nitekim tasavvuf da bunu söyler-, bozuk düzen giden hayatını gönül bazında disipline edeceğini ve akıllanacağını (us= akıl) söylediğini görürüz. Bu ifadeden asıl akıllılığın, aşka yönelmek olduğu gerçeği karşımıza çıkar. Bu da ancak âşığın kârıdır. O hâlde şimdi âşık'ı tanımlayalım:

    Aşk (ışk) kelimesinin sözlük anlamı "sarmaşık" demektir.

Bahçeye düşen sarmaşık tohumu nasıl bütün bahçeyi sarıp sarmalar, hatta dışarı taşarsa; gönle düşen aşk tohumu da bütün bedeni sarıp sarmalar, oradan etrafa yayılır. Nice fidanlar, selvi-ler, çınarlar, bir sarmaşık tarafından sarılınca gitgide sarmaşık dallan arasında görünmez oluyorsa, aşk sarmaşığı da insan fidanını öyle kaplayıp görünmez eyler, yok eder. Sarmaşığın özelliği, sarıldığı ağacı içten içe kurutması, bitirmesi, sonunu hazırla-masıdır. Nitekim aşk da insanı sarınca onu içten içe eritip yok eder. Dıştan görünen yalnızca aşktır ve âşık da çevresini görmez olur. Çünkü sarmaşık onu öyle çevrelemiştir ki, dışarıda olup bitenleri ne duyar, ne görür; hatta duymak ve görmek de istemez. Aşka tutulan ağaçta artık bütün buyruklar sarmaşık tarafından verilir ve âşık "herkesi kör; dört yanı duvar sanır." Dıştan bakanlar onun sarmaşığını görürler ama ağaç sarmaşıktan fırsat bulup çevresini göremez. Sarmaşık nasıl hızlıca büyüyüp ağacı kaplarsa, aşk da öyle hızlı gelişir ve âşık (Mecnun) daha sabahtan akşama varmadan aşk sarmaşığıyla sarılıp geceyi onun koynunda geçirir (Leylâ'nın hayaliyle sarılıp yatar).

    Beyitte açıklamamız gereken son kelime Leylâ'dır. Leylâ, leyi kelimesinden türemiştir ve leyi de "gece" demektir. Arabesk şarkıların "ya leyi, ya leyi..." diye uzayıp giden terennümleri hep o çöl gecelerinin ılık hüznünü içerdiği için liriktir. Leylâ adı, genellikle kara gözlü, kara saçlı, kara kaşlı kız çocuklarına verilen bir addır. Mecnun'un Leylâ'sı da böyle bir kız imiş; hatta bunlara ek olarak onun bahtı da kara çıkmıştır. Gece karanlığı ile Leylâ arasındaki bu bütünlük, âşığın bütün gecelerini aydınlatan bir nur olur ve hayallerinin kırkıncı kapısından girdikten sonra zifirî karanlıklar aşk ile nurlanır. Böylece şairin "gece Leylâ'da akşamlar" ifadesi bir kez daha güzelleşir ve her üçü de karanlıkla ilgili olan bu kelimeler (gece, Leylâ, akşam) âşığın kararan alınyazısını, kara bahtını ve işinin zor olduğunu temsil eder. İşte bu yüzdendir ki şair beytine ikinci bir anlam yükleyerek gözümüzün önündeki perdeyi kaldırır ve âşığa bir öğütte bulunur. Biz de onun öğüdüne uyarak beyitteki uzakdur (uzaktır) kelimesinin başına bir virgül, sonuna da bir nokta koyarak "uzak dur" şeklinde okuyalım.

 

Sakın sen kûy-ı canandan, uzak dur. Sanma ey Mecnûn

Seher yola giren âşık gece Leylâ'da akşamlar

Ey Mecnun! Aman ha, sevgilinin mahallesinden sakın ve

oradan uzak dur (gönlünü oraya kaptırma)!.. Seher vakti

yola giren her âşığın gece hemen Leylâ'ya kavuşacağını sanma.

(O mahalleye erişmek, öyle kolay işlerden değildir; insanın dünyasını karartır).

  Şair haklı mi; ne dersiniz?!.. 

                                                                                 (...ve Gazel Yeniden, s.146151)

 

  İskender Pala 'nın çok sevdiğim eserlerinden biri olan Kitâb-ı Aşk' dan, alıntı bir bölümdür. Kitabın tamamını okumanızı tavsiye ederim.

Diğer eserleri gibi Kitab-ı Aşk 'da ,defalarca okunası, muhteşem bir eser olduğunu düşünüyorum.Bu yüzden siz sevgili ziyaretçilerimle de paylaşmak istedim.Muhammed-i selam ile... 

Leyla ile Mecnun …

Mecnun, bir kabile reisinin dualar ve adaklarla dünyaya gelmiş olan Kays adlı oğludur.
Okulda bir başka kabile reisinin kızı olan Leyla ile tanışır.
Bu iki genç birbirlerine aşık olurlar. Okulda başlayıp gittikçe alevlenen
bu macerayı Leyla’nın annesi öğrenir.
Kızının bu durumuna kızan annesi, kızına çıkışır ve bir daha okula göndermez.
Kays okulda Leyla’ yı göremeyince üzüntüden çılgına döner,
başını alıp çöllere gider ve Mecnun diye anılmaya başlar.

Mecnun’ un babası, oğlunu bu durumdan kurtarmak için Leyla’yı isterse de Mecnun
(deli, çılgın) oldu diye Leyla’ yı vermezler. Leyla evden kaçarak, Mecnun’ u çölde bulur.
Halbuki o, çölde âhular, ceylanlar ve kuşlarla arkadaşlık etmektedir ve
mecâzî aşktan ilâhî aşka yükselmiştir. Bu sebeple Leylâ’ yı tanımaz.
Babası Mecnûn’ u iyileşmesi için Kâbe’ ye götürür.
Duâların kabul olduğu bu yerde Mecnûn,
kendisindeki aşkını daha da arttırması için Allahü Tealâya duâ eder:

“Ya Rab belâ-yı aşk ile kıl âşinâ beni
Bir dem belâ-yı aşkdan etme cüdâ beni.”

Duâsı neticesi aşkı daha da çoğalır ve bütün vaktini çöllerde geçirmeye başlar.
Diğer tarafta ise Leylâ da aşk ıstırabı içindedir.

Bir zaman sonra âilesi, Leylâ’ yı İbn-i Selâm isimli zengin ve îtibârlı birine verir.
Ancak, Leylâ kendisini bir perinin sevdiğini ve eğer kendisine dokunursa ikisinin de
mahvolacağını söyleyerek İbn-i Selâm’ ı vuslatından uzak tutmayı başarır.

Mecnûn, çölde, Leylâ’ nın evlendiğini arkadaşı Zeyd’ den işitince çok üzülür.
Leylâ’ ya acı bir sitem mektubu gönderir.
Leylâ da durumunu bir mektupla Mecnûn’ a anlatır.
Kendisini anlamadığından dolayı o da sitem eder.

Bir müddet sonra Mecnûn’ un âhı tutarak İbn-i Selâm ölür. Leylâ baba evine döner.
Bir çok tereddütten sonra her şeyi göze alarak, Mecnûn’ u çölde aramaya başlar.
Fakat Mecnûn, dünyadan elini eteğini çekmiş ilâhî aşk yüzünden Leylâ’nın
maddî varlığını unutmuştur. Leylâ, çölde Mecnûn’ u bulduğu hâlde, Mecnûn onu tanımaz.
Leylâ onun erdiğini anlarsa da yine onsuz yaşayamaz. Hastalanıp yataklara düşer.
Kısa zaman sonra da ölür. Mecnûn, Leylâ’ nın ölüm haberini öğrenir.
Gelip mezarını kucaklar, ağlayıp inler;

“Ya Rab manâ cism ü cân gerekmez
Cânânsuz cihân gerekmez.”

Der, kabri kucaklayarak ölür.

Bir müddet sonra Mecnûn’ un sâdık arkadaşı Zeyd rüyasında,
Cennet bahçelerinde birbiriyle buluşmuş iki mesut sevgili görür.
Bunlar kimdir? diye sorunca, derler ki:
“Bunlar Mecnûn ile onun vefalı sevgilisi Leylâ’ dır. Aşk yoluna girip temiz öldükleri,
Aşklarını dünya hevesleriyle kirletmedikleri için burada buluştular.”

İskender Pala

_________________________________________________________________________________________________

MECNUN, LEYLA İLE SOHBETTE

Mecnun bir gün fırsat buldu, Leyla ile oturmaya muvaffak oldu. Leyla, onu sınamak için bir dilekte bulundu:

- Ey âşık! Neyin varsa getir.

- A ay yüzlü, dedi Mecnun, aşkınla ne suyum kaldı, ne kuyum. Ne ciğerimde azıcık kan, ne gözümde bir nebze yaş. Aklımı yağma ettin, uykumu çaldın. Artık bir canım var, emreyle onu vereyim.

- Ben onu senden ne vakit istesem alırım, başka neyin var, sen ondan bahset.

Mecnun o vakit arandı, yakasında sakladığı bir iğnesi vardı, onu çıkarıp sevgiliye sundu.

- İşte varlık aleminde sahip olduğum tek şey bu iğnedir. Bunu da neden taşıyorum bilmek istersen, çölde, ovada seni izlerken çok düşüyorum, kendimden geçiyorum; oralarda ayağıma, bedenime dikenler batıyor; bu iğneyle o dikenleri çıkarıyorum.

- İşte bunu istiyordum ben senden. Eğer aşkında gerçek isen bu iğne nasıl layık oluyor sana? Dikeni çıkarırsan buna vefa mı derler?!..

İskender PALA

__________________________________________________________________________________________________

ŞEHİR TİYATROLARINDA

Leyla’nın Ölüm Haberi

Yolunu yitirmiş Mecnun, çöllerde Leyla diye diye dolanıp dururken biri ona, - A deli, Leyla öldü, deyiverdi.

- Çok şükür Allah’a, diye şükretti Mecnun.

Kara haberi veren adam şaşırdı:

- A dini imanı darmadağın olmuş zavallı! Hem onun için yanıyorsun, hem de böyle diyorsun, ayıp sana!

Mecnun’un cevabı pek hazindi:

- O ay yüzlüden, her an iyiliğini isteyip dururken ben bir şey elde edemedim, kötülüğünü isteyen de bir şey elde edemesin bari. Çünkü bir gün aya sordular “En çok neyi seversin?” diye. “Güneşin tutulup ebediyen perde arkasında kalmasını severim.” cevabını verdi ay ve sonra ilave etti: “Değil mi ki onu kendi gözümden bile kıskanıyorum!”

BERCESTE

Arz-ı hal etmeye, cana seni tenha bulamam

Seni tenha bulıcak, kendimi asla bulamam

(Ey sevgili! Halimi anlatmak için seni yalnız bulamıyorum. Seni yalnız bulunca da hiç kendimi bulamıyorum.)

İskender PALA

___________________________________________________________________________________________________

Aşk Acıdan İbarettir.

        Gönül Mecnûn gibi dil-beste olma zülf-i Leylâ’ya

        Seni sâhra-neverd-i aşk eden zîrâ Hudâ’dır hep

                                      -Haşmet-

A gönül! Mecnun misali, Leyla’nın zülfüne hemen gönül bağlama.

Çünkü seni aşk çöllerinde gezdirip duran Leyla değil, Mevlâ’dır hep.

Bu beyitte aşkın çilelerini çekmekle hayattan bezmiş bir âşığın yakarışı görülmekte, bunun çaresi olarak da teslimiyetçi bir ruh, yani başına gelenlere çare aramaktansa kaderine boyun eğip ”Hepsi Allah’tan!..” diyen pasif bir anlayış ön plâna çıkmaktadır. Zaten âşık da sevgili karşısında pasif olmaya mahkûmdur. Ona düşen, başına gelen aşkı çekmek, onun acıları ile yaşamaktır. Bu anlayış, şairin devamlı sürgünde geçen hayatıyla da bir anlamda örtüşmektedir. Elden bir şey gelmeyince, zavallı âşık ne yapsın, ”Mecnun (çılgın) da zaten Leyla için çöllere düşmemiş miydi?” diye avunur. Önünde böyle muhteşem bir örnek dururken aşk işinde şâirin başka türlü davranması da zaten mümkün değildir. Olsa olsa Mecnun’u geride bırakacak bir çile ile tecrübe kazanıp aşk yollarında pişebilir. Böylece hayatına anlam katacak, kederlerden neşe devşirmeyi, acıları zevk edinmeyi öğrenecektir. Bilir ki, ne kadar acı çekerse, kendisini sevgiliye o kadar yakın hisseder. Aşk, acıdan ibarettir zira. Acı çekmeyince aşkın büyümesinden de, büyütülmesinden de söz edilemez. En büyük aşklar, en çok acı verenler değil midir?

 İskender Pala • Ve Gazel

_________________________________________________________________________________________

Leylâ ve Mecnûn Mesnevisi (Fuzûlî)

leyla ve mecnun

ey rabbim! aşk belasıyla beni tanıştır
beni bir an bile olsa; aşk belasından ayırma!

detlilerden yardımını uzak tutma.
yani beni daha çok belalara müptela eyle!

ben var oldukça, beladan, isteğimi uzaklaştırma!
ben belayı isterim, çünkü bela da beni ister.

sevgi belasıyla ağırbaşlılığımı gevşetme!
ta ki dostlar beni kınayıp vefasız demesinler!

gidip geldikçe, sevgilimin güzelliğini arttır,
sevgilimin derdine beni daha çok mübtela et.

ben nerede, mevki ve itibar kazanma nerede?
bana yoksulluk ve yokluk ulaşma kabiliyeti ver

senden ayrıyken, bedenimi öyle zayıf kıl ki,
bahar yeli beni sana kavuştursun.

fuzûlî’ nin nasibi gibi beni gururlandırıp,
ey rabbim, asla beni bana bağlı kılma!

sonunda yar, ağlayıp inlememize acıdı ve
bugün hüzünler evimize ayak bastı.

gözyaşı yağmurum, demek, öyle tesir etti ki,
gül bahçemizde taze bir gül dalı düşürdü.

ah ateşinin bizi yaktığı,
ayrılık gecesini aydınlatan meş’ aleden bellidir.

eğer ağlayan gözümüzde uyku olsaydı,
bu kavuşma uyku halinde görülen bir rüya demek mümkün olurdu.

gördüğümüz bir hayal mi?
yoksa sevgilinin yanımıza geleceği aklımıza bile gelmezdi.

ey can ve gönül! sevgili, misafirimiz oldu!
neyimiz varsa, misafirimizin ayaklarına dökelim.

ey fuzûlî! sevgilinin kasdı, canımızı almakmış.
gel.. güzel uğruna can vermeyi kendimize bir borç bilelim.

**
fuzûli’ nin 1535′ te yazdığı
leylâ ve mecnûn adlı mesnevîsidir.

Kendimize daha önce hiç şu soruyu sorduk mu acaba?

En Sevgili'yi (s.a.v)ne kadar seviyorum? Ne kadar seviyoruz?

Kimbilir belki de defalarca sorduk ve seviyorum... hem de çok... deyip kendimizi kimbilir kaç kereler kandırdık?

Yani bu soru karşısında cevabımız,

hiç şüphesiz ÇOK SEVİYORUM olur değil mi?

Ama durum bu kadar basit değildir.

Bir Kutlu Doğum programında düştüğüm bu yanılgıyı,sizlerle paylaşmak istiyorum.

 

 

İlahiyatçı bir hocamız orada bizlere,

''Efendimizi seviyor musunuz?''diye sordu ve''Sevenler elini kaldırsın'' dedi.

Tabi bütün eller havada. Hem sorulcak soru muydu bu şimdi? Sevmesek orada ne işimiz vardı öyle değil mi? Hem kendisi neden böyle bir soru sorma ihtiyacı hissetti diye düşünmekten de kendimi alamamıştım.

Sıra 2.soruya gelmişti''Efendimiz'in hayatını tamamıyla okuyup bitiren var mı'' sorusu karşısında az evvelki katılımdan maalesef eser yoktu.(benimde ilk soruda havada olan elim bu soru karşısında...)

Sadece 7-8 el havadaydı.

3. bir soru '' Efendimiz'in sünnetlerine ne kadar tâbisiniz?

'' sünnetlerine, günlük hayatınız da ne kadar yer veriyorsunuz?''

Artık bu sorudan sonra etrafımdaki,havaya kalkan ellere bakacak takatim kalmamıştı utancımdan.Kendi iç mülahazamı yapmakla evet kendimi hesaba çekmekle meşguldüm...(Ama Allah razı olsun o hocamızdan.Beni kendime getirmişti ya,zararın neresinden dönsem kârdı)

Ve 4. son soru:(artık bitsin bu sorular diye vicdanım feryad ediyordu...)Peki''40 Hadisi ezberleyenler kimler ellerini kaldırsın?..''

_

 

Bu sorulara elini, hiç düşünmeden kaldıramadıktan sonra, bu sorulara ben Allah'ın izniyle hepsini yaşıyorum diyemedikten sonra nasıl olur da;

O Güzeller Güzelini canımızdan, anamızdan, babamızdan daha fazla sevdiğimizi iddia edebilirdik?

 

Efendimiz'in hayatını mutlaka, en az 3 kaynaktan okumanın faydalı olduğunu gördüm.Dilerseniz güvenilir,sağlam birkaç kaynakta yazabilirim.

 

Şimdi sizlerde bir düşünün bakalım, bende bir kez daha düşüneyim o günden sonra ne kadar bir yol katettiğimi...

 

Efendimiz'in Sünnetlerini zaten sizlerle paylaşıyorum.Takip edip hayatımıza geçirelim inşaallah.

İlerleyen günlerde 40 hadisi de arapçalarıyla birlikte sizlerle paylaşmak istiyorum. En kısalarını seçip yayınlamaya çalışıcam ve zorlanmayacağız,Allah(c.c) yardım edecek ve ezberleyeceğiz  inşaallah.

 

***

(http://ensevgili19.spaces.live.com/blog/cns!8EA127D7FCECD0F8!309.entry)

***

Nisan ayında Kutlu Doğumu bu kez hep birlikte,en güzel şekilde karşılayalım inşaallah.

Ve O GÜZELLER GÜZELİNE layık bir ümmet olabilmek için şu ahir zamanda,çaba sarf edelim lütfen.(önce kendi nefsime söylüyorum tabi)

Allah'a emanet olunuz..Bakî selam...

 
Ben kim miyim?
Ben kim miyim?
Hani Seni Seviyorum ya  
Hani gıpta ediyorum ya ashabına 
Hani Hz.Fatıma'yı anam, 
Hz.Hasan Hüseyin'i kardeşim olarak görüyorum ya! 
Hani ne zaman hüzünlensem, Sen geliyorsun ya aklıma 
Görmeden hayranım Ya cemaline 
Kalbin kadar güzel yüzünün hayalini kuruyorum ya... 
Hani ne zaman çok gülsem 
Sen'in hafif kızgın bana baktığını görüyorum ya!  
Hani bana diyorsun ya" Yerinde olsam, az güler çok ağlardım " diye 
Sonra nerede bir yetim görsem Sen'i buluyorum ya yanımda 
Hani bana diyorsun ya "Beni istiyorsan onun başını okşa 
Hani hep bir özlem var ya içimde 
Hep vuslat varya hayalimde 
Hani gözyaşları içinde, yeşil kubbenin resmine bakıyorum ya 
Hani hayal ediyorum ya hep Efendim 
Safa-Merve arasında, önümde Sen varmışsın gibi koştuğumu.. 
Hani uzun boylu, siyah saçlı, beyazlar içinde birine Sen diye, 
Sesleniyorum ya! 
Sonra adam arkasını dönünce 
Senin olmadığını görüyorum da eğiyorum ya başımı, 
Sevincim yerini hüzne bırakıyor ya 
Hani Sana gidecek her yolcuyla selam yolluyorum ya 
Sonra da selamımı almışsın gibi seviniyorum ya 
Hani kalbimin bir yanı "Ümit" derken, 
Bir yanı korkuyla atıyor ya 
Hani Seni Seviyorum Ya Efendim 
Hani günahlarımı unutup,Seninde beni sevdiğini düşünüyorum ya!
Duyuyorum ya "ÜMMETİ" diye seslenişini 
Ne zaman bir yüzük alsam elime 
Senin yüzüğün geliyor ya aklıma 
Hani üzerinde ''Muhemmedun Resulallah'' yazılı olduğunu düşünüp, 
Ebu Bekir ve ashabına selam yolluyorum ya 
Sonra hep hayal ettim ya Efendim, arkanda namaz kıldığımı 
Hani anam, babam, canım Sana feda olsun dedim ya ...
Hani ben varım ya...
Seni Seviyorum ya... 
Çok Seviyorum ya... 
Selat, Selam üzerine olsun Ya Resulallah... 
Ben kim miyim? 
1400 yıl öncesinde Selam ettin ya..
Hani Seni Seviyorum ya 
Kardeş belledin ya.. 
Seni Seviyorum ya..
  
          Alıntıdır
Yağmur 

Vareden'in adıyla insanlığa inen Nur 
Bir gece yansıyınca kente Sibir dağından 
Toprağı kirlerinden arındırır bir Yağmur 
Kutlu bir zaferdir bu ebabil dudağından 
Rahmet vadilerinden boşanır ab-ı hayat 
En müstesna doğuşa hamiledir kainat 

Yıllardır bozu bulanık suları yudumladım 
Bir pelikan hüznüyle yürüdüm kumsalları 
Yağmur, seni bekleyen bir taş da ben olsaydım 

Hasretin alev alev içime bir an düştü 
Değişti hayel köşküm, gözümde viran düştü 
Sonsuzluk çiçeklerle donandı yüreğimde 
Yağmalanmış ruhuma yeni bir devran düştü
 
 İhtiyar cübbesinden kan süzülür Nebi'nin 
Gökyüzü dalgalanır ipekten kanatlarla 
Mehtabını düşlerken o mühür sahibinin 
Sarsılır Ebu Kubeys kovulmuş feryatlarla 
Evlerin arasına dikilir yesil bayrak 
Yeryüzü avaredir, yapayalnız ve kurak 
Zaman, ayaklarımda tükendi adım adım 
Heyûla, bir ağ gibi ördü rüyalarımı 
Çölde seni özleyen bir kuş da ben olsaydim 
Yağmur, gülsenimize sensiz, baldiran düştü 
Düşmanlik içimizde; dostluklar yaban düştü 
Yenilgi, ilmek ilmek düğümlendi tarihe 
Her sayfaya talihsiz binlerce kurban düştü 
Bir güzide mektuptur, çağlarin ötesinden 
Ulaşır intizarın yaldızlı sabahına 
Yayılır o en büyük mustu, pazartesinden 
Beyazlik dokunmuştur gecenin siyahina 
Susuzluktan dudağı çatlayan gönüllerin 
Sükutu yar, sevinci dualar kadar derin 
Çaresiz bir takvimden yalnızlığa gün saydım 
Bir cezir yaşadım ki, yaşanmamiş, mazide 
Dokunduğun küçük bir nakış da ben olsaydim 
Sensiz, kaldırımlara nice güzel can düştü 
Yarılan göğsümüzden umutlar bican düştü 
Yağmur, kaybettik bütün hazinesini ceddin 
En son, avucumuzdan inci ve mercan düştü 
Melekler sağnak sağnak gülümser maveradan 
Gümüş ibrik taşıyan zümrüt gagalı kuşlar 
Mutluluk nağmeleri işitirler Hiradan 
Bir devrim korkusuyla halkalanır yokuşlar 
Bir bebeğin secdeye uzanırken elleri 
Paramparça, ateşler sahinin hayalleri 
Keşke bir gölge kadar yakınında dursaydım 
O mücella çehreni izleseydim ebedi 
Sana sırılsıklam bir bakış da ben olsaydım 
Sarardı yeşil yaprak; dal koptu; fidan düştü 
Baykuşa çifte yalı; bülbüle zindan düştü 
Katil sinekler deldi hicabın perdesini 
İstiklal boşluğunda arılar nadan düştü 
Dolaşan ben olsaydım Save'nin damarında 
Tablosunu yapardim yıkılan her kulenin 
Ebedi aşka giden esrarlı yollarında 
Senden bir kıvılcımın, süreyya bir şulenin 
Tarasaydım bengisu fışkıran kakülünü 
On asırlık ocağın savururdum külünü 
Bazen kendine aşık deli bir fırtınaydım 
Fırtınalar önünde bazen bir kuru yaprak 
Uğrunda koparılan bir baş da ben olsaydım 
Sensizlik depremiyle hancı düştü; han düştü 
Mazluma sürgün evi; zalime cihan düştü 
Sana meftun ve hayran, sana ram olanlara 
Bir bela tünelinde ağır imtihan düştü 
Badiye yaylasında koklasaydım izini 
Kefenimi biçseydi Ebva'da esen rüzgar 
Seninle yıkasaydım acılar dehlizini 
Ne kaderi suçlamak kalırdı ne intihar 
Üstüne pırıl pırıl damladığın bir kaya 
Bir hurma çekirdeği tercihimdir dünyaya 
Suskunluğa dönüştü sokaklarda feryadım 
Tereddüt oymak oymak kemirdi gururumu 
Bahira'dan süzülen bir yaş da ben olsaydım 
Haritanın en beyaz noktasına kan düştü 
Kırıldı adaletin kılıcı; kalkan düştü 
Mahkumlar yargılıyor; hakimler mahkum şimdi 
Hakların temeline sanki bir volkan düştü 
Firakınla kavrulur çölde kum taneleri 
Ahuların içinde sevdan akkor gibidir 
Erdemin, bereketin doldurur haneleri 
Sensiz hayat toprağın sırtında ur gibidir 
Şemsiyesi altında yürürsün bulutların 
Sensiz, yükü zehirdir en güzel imbatların 
Devlerin esrarını aynalara sorsaydım 
Çözülürdü zihnimde buzlanmış düşünceler 
Okşadığın bir parça kumaş da ben olsaydım 
Sensiz, tutunduğumuz dallardan yılan düştü 
İlkin karardı yollar, sonra heyelan düştü 
Güvenilen dağlara kar yağdi birer birer 
Sensizlik diyarından püsküllü yalan düştü 
Yağmur, duysam içimin göklerinden sesini 
Yağarsın; taşlar bile yemyeşil filizlenir 
Yıldırımlar parçalar çirkefin gövdesini 
Sel gider ve zulmetin çöplüğü temizlenir 
Yağmur, bir gün kurtulup çağın kundaklarından 
Alsam, ölümsüzlüğü billur dudaklarından 
Madeni arzuların ardında seyre daldım 
Küflü bir manzaranın çürüyen güllerini 
Senin için görülen bir düş de ben olsaydim 
Şehirler kabus dolu; köylere duman düştü 
Tersine döndü her şey sanki; asuman düştü 
Kırık bir kayık kaldı elimizde, hayali 
Hazindir ki; dertleri asmaya umman düştü 
Ayrılığın bağrımda büyüyen bir yaradır 
Seni hissetmeyen kalp, kapısız zindan olur 
Sensiz doğrular eğri; beyaz bile karadır 
Sesini duymayanlar girdabında boğulur 
Ana rahminde ölür sensizlikten bir cenin 
Şaşkınlığa açılır gözleri, görmeyenin 
Saatlerin ardında hep kendimi aradim 
Bir melal zincirine takıldı parmaklarım 
Yeryüzünde seni bir görmüş de ben olsaydım 
Sensiz, ufuklarıma yalancı bir tan düştü 
Sensiz kıtalar boyu uzayan vatan düştü 
Bir kölelik ruhuna mahkum olunca gönül 
Yüzyıllardır dorukta bekleyen sultan düştü 
Ay gibisin; güneşler parlıyor gözlerinde 
Senin tutkunla mecnun geziyor güneş ve ay 
Her damla bir yıldızı süslüyor göklerinde 
Sümeyra'yı arıyor her damlada bir saray 
Tohumlar ve iklimler senindir; mevsim senin 
Mekanın fırçasında solmayan resim senin 
Yağmur, birgün elimi ellerinde bulsaydım 
Güzellik şahikası gülümserdi yüzüme 
Senin visalinle bir gülmüş de ben olsaydım 
Tavanı çöktü aşkın; duvarlar üryan düştü 
Toplumun gündemine koyu bir isyan düştü 
İniltiler geliyor doğudan ve batıdan 
Sensizlikten bozulan dengeye ziyan düştü 
Islaklığı sanadır ahımın, efgahımın 
İçimde hicranınla tutuşuyor nağmeler 
Sendendir eskimeyen cevheri efkarımın 
Nazarın ok misali karanlıkları deler 
Bu değirmen seninle dönüyor; ahenk senin 
Renkleri birbirinden ayıran mihenk senin 
Bir hüzün ülkesine gömülüp kaldı adım 
Kapanıyor yüzüme aralanan kapılar 
Sana hicret eden bir Kureyş de ben olsaydım 
Yağmur, sayrılığıma seninle derman düştü 
Beynimin merkezine ölümsüz ferman düştü 
Silindi hayalimden bütün efsunu ömrün 
Bir dönüm noktasında aklıma Rahman düştü 
Nefsinle yeniden çizilecek desenler 
Çehreler yepyeni bir degişim geçirecek 
Aydınlığa nurunla kavuşacak mahzenler 
Anneler çocuklara hep seni içirecek 
Yağmur, seninle biter susuzluğu evrenin 
Sana mü'mindir sema; sana muhtaçtır zemin 
Damar damar seninle, hep seninle dolsaydım 
Batılı yıkmak için kuşandığın kılıcın 
Kabzasında bir dirhem gümüş de ben olsaydım 
Kardeşler arasında heyhat, su-i zan düştü 
Zedelendi sağduyu; körleşen iz'an düştü 
Şarrkısıyla yaşadık yıllar yılı baharın 
İnsanlık bahçemize sensizlik hazan düştü 
Yağmur, seni bekleyen bir taş da ben olsaydım 
Çölde seni özleyen bir kuş da ben olsaydım 
Dokunduğun küçük bir nakiş da ben olsaydım 
Sana sırılsıklam bir bakiş da ben olsaydım 
Uğrunda koparılan bir baş da ben olsaydım 
Bahira'dan süzülen bir yaş da ben olsaydım 
Okşadığın bir parça kumaş da ben olsaydım 
Senin için görülen bir düş de ben olsaydım 
Yeryüzünde seni bir görmüş de ben olsaydım 
Senin visalinle bir gülmüş de ben olsaydım 
Sana hicret eden bir Kureyş de ben olsaydım 
Damar damar seninle, hep seninle dolsaydım 
Batılı yıkmak için kuşandığın kılıcın 
Kabzasında bir dirhem gümüş de ben olsaydım
 
Nurullah Genç
                     
                                   
                   
                          
         
Figan 


Boşuna feryat etmemişiz Ey Nebî, 
Kâbe'ne karalar bu kadar yakışmamıştı diye, 
Yâ Râb; figanımız göklere daha erişmedi mi? 
Kahhar ismin tecellî etsin diye… 

Seni karalamakla karalanan yüzlere Ey Nebî, 
Senin yardımını bekliyoruz, 
Yâ Râb;gözlerimizin önünde taşlıyorlar Senin Habîb'ini, Tecellilerine müştak yüreklerimizle inşirah bekliyoruz.. 

Tek değiliz, Senin tek olduğun zamanlar gibi, 
Ama nâçarız bağlanmış kollarımız, Ey Nebî, 
Senin kudretine nazar ettik Ya Bâri’, 
Sen Celâlinle zelil et zâlimleri, Ey Kâfî… 

Zâlimi izzetinde, mazlumu zilletinde bırakma Yâ Aliyy, 
Açtık, yüzü kalmamış, kararmış yüzleriyle ellerimizi… 
Sen çevirmedin, yine çevirmezsin ellerimizi geri, 
Yine;vermeyi isteseydin,istemeyi vermezdin demedik mi?
Habîbinin düşmanlarını yine Sana havale ediyoruz Yâ Bakî...

Aşkına âşıkız, ayağının tozuna müştakız… 
Bir kez doğ ufkumuza, layık olamadığımız… 
Sensiz bu arzda, sessiz kaldık Ey Gül; 
O eşsiz sîmanla gel, gel de yüreklerimize dökül… 

O bayıltan kokunu yay, yay da dindir efgânımızı, 
Az da olsa n'olur, ışıldat şuânı da, unuttur acımızı, 
Bîçâreyiz, ancak sunuyoruz çeşm-i giryânımızı, 
Nasip et bizlere duamıza sebep, zülfikârını… 

Eyvah aldandık, şu koca arzı sabit sandık, 
Pişmanlığımızla huzurdayız, yandıkça yandık, 
İki büklümüz, yaşlı gözlerle şefkatine kapandık, 
Secdeden,semâya;izninle hüznümüzü, saldıkça saldık… 

Ana-babamızdan,her şeyimizden çok sana geldik ey Nebî,
Biliyoruz cürmümüzü; üzülme aman, çevirme çehreni… 
Nebi'ler bile derman diler Sen'den, 
Bir lahzacık n'olur akıt yüreğimize, sevginden, 

Mahçup bu halimizle lâkin her şeyinden, 
Bu sevgisizlere bir demet uzat, Rabb-i Rahîminden.. 
Bir sefer daha n'olur, gönder neferlerinden, 
Gönder ki susturalım gafilleri en derinden… 

Âciziz, bîçâreyiz, bitkiniz zâhirde belki, 
İstediğin duayla geldik, kovma kapından bizi, 
Sen'den başka Hak, Ma'bud yok, iltica edelim, 
Sen'in yolunda, Sen'den istiyoruz ki galip gelelim… 

Ey kalblerin kilidi elinde olan Mevlâ'm, 
Habîb'in hürmetine, kalblerimizi sana musahhar eyle, 
Bilmiyorlar lâkin onlar, Sen ıslah eyle, 
Neferlerini, 'bilen bilmezler' üzerine musallat eyle… 

Kendine ağlamaktan aciz, bizleri bırakma bize, 
Gördük cürmümüzü işte geldik dize, 
Es şöyle neyzenlerin nefesiyle, 
Yokluğunda baygın, kaldım da kaldım… 

Çirkeflerin çirkefini çıkaramadım yüze, 
Elimle düzeltemedim, iman kaldı mı söze? 
Gel, gel de döndür bizi, bizden uzak öze, 
Özleminle dönen pervaneye uzak, kaldım da kaldım… 

Derd-i mâişet kapladı benliğimi, 
Unutturdu bana bu dünya, derd-i aslîmi, 
Gel n'olur bir kere daha gör ümmetini, 
Nazârına müştak her şeyimle, yandım da yandım… 

İn yağmur yağmur, sil zulmetin pasını, 
Âhenginle dindir bu dînin yasını, 
Bir dönüm noktası oldur, döndür asrımı, 
Asr-ı Saadetteki parlaklığını, andım da andım… 
Andıkça, yandım da yandım… 

Sen ki bizim günahlarımıza ağladın, 
“Ümmetim” dedin Miraçta da, andın da andın… 
Affet, beni de Ey Gül, Yandım da Yandım.. 
Seni savunmak için yalnız ben mi, 
kaldım da kaldım… 


Mehmet Âkif
 
 
 
 
                 'Gel'sen   
Mucizelere yaslayıp sırtımı gelmeni bekliyorum.
Yılları aşarak baharları, kışları geçerek gelmeni,
Seni bekleyeni vuslata erdirmeni istiyorum.
Ve arzuluyorum bu tek kalmışın acılarını dindirmeni.
                                             
Daha fazla beklememeyi ümit ederek bekliyorum.
Her bir parçam can verirken ayrı kolda parçalanıyorum.
Sen soluklu içimi çoşturacak bir muştu gözlüyorum...
Ezberlediğim sızılarımı hayalinle sarıyorum.
              
Çarelerin çaresizlikle kıvrandığı günlerimi hafızadan siliyorum.
Altı gece, yedi gün ağladığım haftalarımı,
Otuz gün uğrunda nurlar döktüğüm aylarımı,
Yollarına en saf ipekten halılar gibi seriyorum.
                                             
Kederimi sevince,çöllerimi gülşene,
Seraplarımı gerçeğe çevirsen.
Yani artık bizi üzmeyip hiç değilse aşıklarının hatırı için 
Bu diyarlara Gel'sen diyorum...
       

Gel'sen diyorum daha fazla ağlatmadan.
Gel'sen diyorum bu acıya doyan ümmetin 
gözyaşları kurumadan.... 

AH BİR GELSEN DİYORUM!...
      
 
     
                                         

   Sabah Ne Zaman Olur

 

Bir bilge kişi, çölde öğrencileriyle otururken demiş ki;

- "Gece ile gündüzü nasıl ayırt edersiniz? Tam olarak ne zaman karanlık

başlar, ne zaman ortalık aydınlanır?"

Öğrencilerden biri;

- "Uzaktaki sürüye bakarım," demiş, "Koyunu keçiden ayıramadığım zaman

akşam olmuş demektir."

Başka bir öğrenci söz almış ve "Hocam" demiş,

"İncir ağacını, zeytin ağacından ayırdığım zaman, anlarım ki sabah

başlamıştır."

Bilge kişi, uzun süre susmuş.

Öğrenciler meraklanmışlar ve "Siz ne düşünüyorsunuz hocam?" diye

sormuşlar.

Bilge kişi şöyle demiş;

- "Yürürken karşıma bir kadın çıktığında, güzel mi çirkin mi, siyah mı

beyaz mı diye ayırmadan ona "bacım" diyebildiğimde ve yine yürürken

önüme çıkan erkeği, zengin mi yoksul mu diye bakmadan, milletine,

ırkına, dinine aldırmadan, "kardeşim" sayabildiğimde anlarım ki; sabah

olmuştur, anlarım ki; AYDINLIK başlamıştır..."  

Hey Dost, hele bir anlatıver kimler aldandı?

Hele bir anlatıver Güzel Dost! Kimler aldandı?
- Cehennemi hesaba katmayan dindar aldandı!

Çünkü Kur'an şöyle anlattı: ‘Allah tarafından hiç hesaba katmadıkları karşılarına çıkıverdi...' Zümer Sûresi, 47.

***

Bir daha söyleyiver başka kimler aldandı?

- Ölüm yokmuş gibi yaşayan dünya-perest aldandı!

Zira Kur'an turrayı şöyle bastı: ‘Her nerede olursanız olunuz ölüm size yetişir! Velev eflake ser çekmiş surlarda bulunun!' Nisa Suresi, 78.

***

Güzel Dost! Anlat bana daha kimler aldandı?

- Ameline güvenen abid aldandı!

Çünkü Efendimiz Aleyhissalatü Vesselam şöyle ferman buyurdu:

Zinhar aldanmayın! Hiç kimse ameli ile kurtulamaz!

Soruldu: Sen de mi Ya Rasulallah?

Cevap verdi: Evet ben de!

***

Göster bana Can Sevgili! Daha kimler aldandı?

- Kendini hak yolunda sanıp, kılını dahi kıpırdatmayanlar aldandı!

‘Allah gayret gösterip cihad edenlere, olduğu yere mıhlanıp kalanların çok üzerinde bir ecr-i azim ihsan etmiştir.' Nisa Sûresi, 95.

***

Avaz et Hatip avaz, ta ki herkes duysun! Hele hele kimler aldandı?

- Nasıl desem bilmem ki namazsız aldandı!

Hele bir baksan ya Kur'an nasıl anlattı: 'Ashabı yemin Cennetten seslenip mücrimlere soruyorlar, sizin bu sekar cehennemine girmenize ne sebep oldu? diye.

Onlar da diyorlar: Biz namaz kılanlardan değildik…' Müddessir Sûresi, 39-43.

***

Kim öz-canını yaktı, kimler aldandı?

- ‘Ben bundan sonra kurtulmam.' diyen me'yus aldandı!

‘De ki; Günah işlemek suretiyle öz-nefisleri aleyhine israf etmiş kullarım! Allahın rahmetinden ümidi kesmeyin, çünkü Allah bütün günahları mağfiret buyurur. Şüphesiz o öyle Gafur, öyle Rahim. Onun için ümidi kesmeyin de başınıza azab gelmeden evvel tevbe ile Rabb’inize dehalet edin ve ona halis Müslümanlık yapın, sonra kurtulamazsınız!' Zümer Sûresi, 53-54.

***

Anlat anlat daha kimler aldandı?

- ‘Bakma! Benim kalbim temiz.' diyen amelsiz aldandı!

‘Yemin olsun ki zamana! İnsan mutlak hüsranda. Ancak şunlar müstesna: Onlar iman edip salih amel işlediler!..' Asr Sûresi, 1-3.

***

Deyiver bana başka kim aldandı?

- ‘Göreceksin biz nice hacı-hocadan önce gireriz cennete!' diyen nâdan aldandı!

‘Şüphesiz korunan müttekıler içindir Rabblerinin katında na'im cennetleri. Artık müslimleri mücrimler gibi kılar mıyız? Neniz var? Nasıl hükmediyorsunuz? Yoksa size mahsus bir kitap var da onda şu dersi mi okuyorsunuz?' Kalem Sûresi, 34-37.

***

Bahsediver Hatip! Daha kim aldandı?

- ‘Bu da bir şey mi canım, millet neler işliyor.' diyen günahkar aldandı!

‘Ona kendi kazandığı, size de kendi kazandığınız. Siz onların amellerinden sorulacak değilsiniz.' Bakara Sûresi, 134.

Lakin ‘Şüphe yok bütün yaptıklarınızdan mesul tutulacaksınız!' Nahl Sûresi, 93.

***

Anlatıver Dostum! Daha kim aldandı?

- ‘Benim babam da hacı.' diyen evlat aldandı!

Çünkü baksana dalgalar arasındaki inkarcı oğlu için yalvaran Nuh peygambere ne denildi: ‘Ey Nuh!.. O senin ailenden değil; çünkü o, dürüst iş yapan temiz bir insan değildi. O halde hakkında kesin bilgin olmayan bir şeyi Benden isteme. Onun kurtulması için dua ederek cahil bir iş yapmandan seni sakındırırım.' Hud Sûresi, 46.

***

Haber et Hatip haber! Başka kim aldandı?

- ‘Ben gıybet etmiyorum ki, olanı söylüyorum.' diyen aldandı!

Zira Efendimiz bir gün soruverdi: ‘Bilir misiniz gıybet nedir?’ diye.

Ashab, Allah ve Rasulû daha iyi bilir, dediler.

Efendimiz, kardeşini beğenmiyeceği şekilde anmandır, buyurdular.

Soruldu: Ya söylediğimiz şey onda varsa?

Cevap verdi Efendimiz: Eğer varsa onu gıybet ettin demektir. Şayet söylediğin onda yoksa, bu zaman da ona iftira ettin demektir.

***

Daha kim yandı, kimler aldandı?

- ‘İşlediysek biz işledik; azabını çeker diyetini öderiz.' diyen bedbaht aldandı!

‘Yemin olsun! Rabbinizin azabından onlara velev bir nefha, bir kıvılcım dokunuverse VAY BİZLERE derler!' İsra Sûresi, 21.

***

Vah Nâsih vah! Demek bunca insan aldandı!

- Güzel dost! Bir bilsen daha kimler aldandı!

 

Süleyman ERİŞ

HZ. 
sallallâhu aleyhi ve sellem

 

 

Sahabilerin Şakaları

 

                Nuaymân’ın Suveybit’i Şakacıktan Köle Olarak Satması J

 

Ümmü Seleme (Radıyallahü Anh) anlatıyor: Hz Ebû Bekir (Radıyallahü Anh), ticaret maksadıyla yola çıkmıştı. Nuaymân ile Suveybit ‘i de yanına almıştı.Bu zatların her ikisi de, Bedir Harbi’ne katılmıştı. Yol azığı Süveybit’e teslim edilmişti.Bir gün Nuaymân ona: ‘’Bana yiyecek ver’’ dedi. O da ‘’Ebû Bekir gelsin de öyle veririm.’’dedi. Nuayman komik ve şakacı biriydi.Yakınlarındaki sürü sahiplerinden birine giderek: ’’Benim çok güçlü ve kuvvetli bir kölem var, alır mısın?’’ ded.

Adam ‘’Evet, alırım.’’ dedi.

Nuayman:‘’Ancak kölem konuşmasını iyi becerir; size: ‘Ben hürüm.’ diyebilir. Eğer onun bu sözüne inanarak onu bırakacaksanız şimdiden bu işten vazgeçin.’’ dedi. Sürü sahipleri,’’Tamam aldık; kabul ettik.’’ dediler. Nuayman, Süveybit’i genç dişi deve karşılığı sattı ve develeri önüne katarak götürdü.

Sürü sahiplerine de Süveybit’i göstererek:’’ İşte köle budur; alın, götürün.’’ dedi Süveybit: ’’ Ona inanmayın, o yalan söylüyor; ben hürüm.’’ dedi ise de sürü sahipleri:’’ Biz senin haberini aldık; böyle söyleyeceğini önceden biliyorduk.’’ dediler ve Süveybit’in boynuna ip bağlayıp götürdüler.

 

Bir süre sonra, Ebû Bekir (Radıyallahü Anh) gelip de durumu öğrenince, arkadaşlarıyla birlikte sürü sahiplerinin yanına gitti; develeri geri vererek Süveybit’i kurtardı. Medine’ye döndüklerinde de olayı Allah Resûlüne (sallallahu aleyhi ve sellem) anlattılar.Resullulah ve sahabiler güldüler. Hatta bir yıl boyunca bu olayı hiç unutmadılar, hatırladıkça gülüştüler. (47)

 

Hayatu’s- Sahabe M. Yusuf Kandehlevî . syf.178

biraktin?.. Neden usandin?..

Adam:

 

- ''Buyur'' diye bir cevap gelmiyor ki, kapidan kovulmaktan korkuyorum dedi. Bunun üzerine    dendi ki ona:

- Senin Allah demen, O''nun buyur demesi sayesindedir..

Senin yalvarisin, Allah''in senin ruhuna haber ucurmasindandir..

Senin cabalarin, careler araman, Allah''in seni kendine yaklastirmasi, ayaklarindaki baglari cozmesindendir..

Senin korkun, sevgin, umidin Allah''in lutfunun kemendidir..

Senin her ''Yarabbi'' demenin altinda, Allah''in buyur demesi vardir..

Gafilin, cahilin cani, bu duadan uzaktir..

Cunku ''Yarabbi'' demeye izin yok ona..

Agzinda da kilit var, dilinde de..

Zarara ugradigi zaman, aglayip, sizlamasin diye Allah ona dert, agri, sIzI, gam, keder vermedi..

Bununla anla ki, Allah''a dua etmeni, O''nu cagirmani saglayan dert, dunya saltanatindan daha iyidir.. 

 

 

Dertsiz dua soğuktur. Dertliyken yapılan dua gönülden kopar...

 

MEVLANA CELALEDDIN-I RUMI